Pelambuanratu

Bijna een week geleden zijn we aangekomen in Jakarta. Volgens mensen die we hier hebben gesproken, moet de 'culture shock' nog komen. Ik heb het gevoel dat we er al midden in zitten. Alles lijkt hier anders dan in Nederland. Nu zitten we nog in de 'veilige' omgeving van het hotel. Als we straks een eigen huis hebben, verandert alles pas echt. 

(lees verder)

Gisteren vroeg ik Laurence, één van mijn collega's, waarom hij het hier al 25 jaar uithield. Nu moet je weten, dat Laurence een zo onverstaanbaar australisch-engels spreekt, dat ongeveer de helft van hetgeen hij zegt als verstaanbaar kan worden aangemerkt. Daartussen kon ik zoiets verstaan als 'upsides and downsides'. Deze dag had duidelijk iets van een upside.

(lees verder)

Hotelleven

Zolang we nog geen huis hebben 'wonen' we in het Regent hotel in Jakarta. We hebben een redelijk grote kamer maar door al onze bagage begint het hier toch al weer een beetje op de Kuiperssteeg te lijken. 

(lees verder)

Ons nieuwe huis

Lees alles over ons huis. Vanaf de zoektoch tot de verhuizing in februari. 

(lees verder)

Gus Dur 

Hoe lang zal ‘onze’ president, Gus Dur (koosnaampje voor Abdurrahman Wahid), het nog volhouden?  De buitenlanders in Jakarta lijken zich er niet zo druk om te maken. 

Zeker degenen die hier al een tijd zitten en de crisis in ’98 hebben meegemaakt zijn nog niet zo onder de indruk van ‘alle’ onrust. 

(lees verder)

De 'vier seizoenen' 

Als je aan culturele verschillen denkt, gaan de gedachten al snel uit naar het gebruik van linker- en rechterhanden, geloofszaken en de hiërarchie in de familie en de organisatie. Afgelopen week kwam daar voor mij weer een nieuw aspect bij waar ik niet eerder bij stil had gestaan: seizoenen.

Rainy season

Voor velen in Jakarta is het momenteel een moeilijke periode. Een jaarlijks terugkomend probleem.  is het hoge water tijdens de regenperiode. Voor velen betekend 'the wet season', dat er bovenop het vaak toch al zware leven nog een extra last wordt gelegd....

(lees verder)

Indonesiërs houden zich niet graag aan afspraken hebben we gemerkt. Dat is lastig als je zelf wel altijd stipt probeert te zijn. Boos worden mag hier niet want dat werkt alleen maar averechts. Althans, dat zeggen de 'experts'. Ik vraag me af hoe ze hier als Indonesiërs onder elkaar mee omgaan. Als je geen afspraken kunt maken, komt er volgens mij weinig voor mekaar. 

(Lees verder)

Endang komt vanavond weer thuis. Ze werkt zes dagen in de week. Op zondag is ze vrij maar vaak ruimt ze s'avonds als ze thuis komt het huis nog even op. Endang is rond de 50 en ze heeft een 16 jarige dochter die ergens in midden Java op school zit. De reis ernaar toe duurt ongeveer 20 uur met de bus.

Lees verder

RESTAURANTS

We hebben zowaar tapas gegeten in Jakarta. In het Crown Hotel hebben ze een Spaans restaurant en de tapas daar zijn niet slecht. Een Indonesische band speelt Spaanse deuntjes afgewisseld met wat John Denver liedjes (Thank God, I'm a Country Boy), wat ik niet helemaal snap, om iedereen in de stemming te brengen.

Lees verder

GOLFEN

Vandaag weer een balletje geslagen. Ditmaal op de golfbaan van de marine. Het werk is voor de marinemensen in Jakarta zo zwaar dat ze maar een eigen golfbaan hebben aangelegd. Dat daarvoor waarschijnlijk weer een paar Kampungs tegen de vlakte moesten, maakt niet zo veel uit. 

(lees verder)

Reisadvies

Australiërs, Engelsen en Amerikanen krijgen het advies om Indonesië te verlaten. Waarom? Omdat op Bali een aanslag is gepleegd. Fijn voor de Amerikanen, gaan ze terug naar huis en dan wordt er in Amerika weer een aanslag gepleegd of worden ze omgelegd door een aan Al Qaeda gelieerde scherpschutter.

Lees verder

Lees verder